Specjalizacja anestezjologiczna — testy z odpowiedziami z sesji 2017–2025

Egzamin specjalizacyjny z pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki odbędzie się 20 października 2026 roku o godzinie 11:00 w Expo XXI w Warszawie (ul. Prądzyńskiego 12/14). Do rozwiązania jest 140 pytań jednokrotnego wyboru w 140 minut, a próg zaliczenia to 84 poprawne odpowiedzi, czyli 60%. Punktów ujemnych nie ma. Poniżej znajdziesz rozkład działów z 16 poprzednich sesji, trzydzieści pytań wracających najczęściej wraz z uzasadnieniem oraz plan nauki.

Pielęgniarstwo anestezjologiczne i intensywna opieka to jedna z najtrudniejszych i najbardziej wymagających specjalizacji pielęgniarskich — a egzamin sprawdza nie tyle pamięciowe definicje, ile zdolność do bezpiecznego działania w sytuacjach zagrożenia życia: od przygotowania pacjenta do znieczulenia, przez zarządzanie drogami oddechowymi, po prowadzenie resuscytacji i obsługę OIT. Ten przewodnik zbiera w jednym miejscu wszystko, co przed PES z pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki trzeba wiedzieć: jak wygląda egzamin, co zmienia reforma organizatora, jak się zgłosić, co dokładnie powtarzać i jak rozłożyć naukę na 8–12 tygodni.

Jeśli szukasz ogólnego obrazu wszystkich specjalizacji, zacznij od kompletnego przewodnika po PES pielęgniarskim. Poniżej skupiamy się wyłącznie na anestezjologii i intensywnej opiece.

1. Mechanika egzaminu — 140 pytań, 60%, jedna odpowiedź

Format PES jest taki sam dla wszystkich specjalizacji pielęgniarskich i nie zmienia się między dziedzinami:

Element	Wartość
Data	20 października 2026 (wtorek)
Godzina	11:00
Miejsce	Expo XXI, ul. Prądzyńskiego 12/14, Warszawa
Liczba pytań	140
Czas	140 minut (średnio minuta na pytanie)
Typ pytań	jednokrotnego wyboru, 4 odpowiedzi, jedna poprawna
Próg zdawalności	60% = 84 poprawne odpowiedzi
Punkty ujemne	brak — nie zostawiaj pustych odpowiedzi

Cztery rzeczy, które warto z tego wyciągnąć od razu:

• Tempo. Minuta na pytanie brzmi komfortowo, ale pytania anestezjologiczne często zawierają szczegółowe kazusy kliniczne (parametry gazometrii, dawki leków, tabele ASA), które czyta się dłużej. Naucz się zostawiać trudne pytania na drugą turę, zamiast grzęznąć.
• Brak punktów ujemnych. Każde pytanie bez odpowiedzi to stracona szansa. Nawet przy zgadywaniu masz 25% szans — zawsze zaznacz cokolwiek.
• Jedna poprawna z czterech. Pytania PES z anestezjologii często zawierają dwie odpowiedzi „prawie dobre”. Wygrywa rozróżnianie niuansów (np. kiedy intubować, a nie czy; która dawka propofolu w indukcji, a nie tylko że propofol).
• Próg jest stały. 84/140 to Twój cel minimalny. Realnie warto celować w zapas — symulacje powtarzane na poziomie 75–80% dają bezpieczny bufor na stres egzaminacyjny.

2. Reforma CEM 2027 — co się zmienia, a co nie

Wokół egzaminów pielęgniarskich od 2025 r. trwa reorganizacja instytucji i to budzi najwięcej niepokoju wśród zdających. Uporządkujmy:

• Sesje 2026 organizuje CMKP (Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego) — na dotychczasowych zasadach. Format, próg, sposób zgłoszenia przez SMK pozostają bez zmian.
• Od 2027 r. egzaminy ma planowo przejąć CEM (Centrum Egzaminów Medycznych — ta sama instytucja, która od lat prowadzi LEK i PES lekarski). Przejęcie zależy od wejścia w życie odpowiednich przepisów.

Dla osoby zdającej w 2026 r. praktyczny wniosek jest prosty: nic nie musisz robić inaczej. Zmiana organizatora to kwestia administracyjna — baza pytań, zakres merytoryczny i format egzaminu nie zmieniają się z dnia na dzień wraz ze zmianą szyldu. Jeśli planujesz egzamin na 2027 r. lub później, śledź komunikaty, ale nie przekładaj nauki „aż się wyjaśni”.

Pełną oś zmian, daty i otwarte pytania opisaliśmy osobno w tekście o reformie egzaminów pielęgniarskich 2027.

3. Terminy, zgłoszenie przez SMK i opłata 350 zł

Egzamin odbywa się w dwóch sesjach rocznie — wiosennej i jesiennej. Sesja jesienna 2026 dla trzech pokrewnych specjalizacji wypada w jednym tygodniu, w tym samym miejscu i o tej samej godzinie:

Specjalizacja	Data	Godzina
Pielęgniarstwo internistyczne	19 października 2026	11:00
Pielęgniarstwo anestezjologiczne i intensywnej opieki	20 października 2026	11:00
Pielęgniarstwo chirurgiczne	21 października 2026	11:00

Miejsce: Expo XXI, ul. Prądzyńskiego 12/14 w Warszawie. Pełne zestawienie wszystkich dziedzin znajdziesz we wpisie o terminach sesji jesiennej 2026. Ogłoszenia o sesjach i listy zakwalifikowanych są w SMK (System Monitorowania Kształcenia).

Droga do dopuszczenia wygląda tak:

1. Ukończ program specjalizacji w pielęgniarstwie anestezjologicznym i intensywnej opiece (z wymaganymi stażami i zaliczeniami).
2. Zadbaj o aktualny wpis w SMK — konto SMK warto mieć od pierwszego dnia szkolenia, bo to przez nie idą wszystkie operacje.
3. Złóż wniosek o dopuszczenie do PES w SMK — zwykle 4–6 tygodni przed egzaminem.
4. Wnieś opłatę egzaminacyjną — 350 zł (stawka po konsolidacji instytucji w 2025 r.; wcześniej 170 zł).

W praktyce, jeśli zaliczyłaś program i masz porządek w SMK, dopuszczenie jest formalnością. Najczęstsze problemy to spóźnione zgłoszenia i brakujące zaliczenia, które trzeba uzupełnić u kierownika specjalizacji — dlatego nie zostawiaj formalności na ostatni tydzień.

Na egzamin zabierz: dowód osobisty, długopis (czarny lub niebieski) i wezwanie z SMK. Telefony i smartwatche zostają przed salą; spóźnienie powyżej 30 minut zwykle dyskwalifikuje z sesji.

4. Zakres egzaminu — filary anestezjologii i intensywnej opieki

Egzamin z pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki obejmuje zarówno pracę na sali operacyjnej, jak i na oddziale intensywnej terapii. Pytania koncentrują się wokół kilku głównych filarów:

• Znieczulenie ogólne i regionalne — rodzaje znieczulenia (ogólne wziewne, dożylne, przewodowe, podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe), zasady ich prowadzenia, rola pielęgniarki anestezjologicznej, przygotowanie sprzętu, wybudzenie i opieka po znieczuleniu.
• Przygotowanie pacjenta do znieczulenia i ocena ASA — wywiad przedanestezjologiczny, skala ASA (klasy I–VI i znaczenie kliniczne), premedykacja, przygotowanie przewodu pokarmowego, postępowanie z lekami przewlekłymi.
• Monitorowanie śródoperacyjne — podstawowe parametry (EKG, SpO₂, kapnografia, ciśnienie tętnicze, temperatura, diureza), wskazania do monitorowania rozszerzonego, interpretacja odchyleń.
• Intensywna terapia (OIT) — zasady pracy na oddziale intensywnej terapii, skale ciężkości stanu (APACHE, SOFA), żywienie dojelitowe i pozajelitowe pacjenta w OIT, profilaktyka zakażeń szpitalnych, pielęgnacja pacjenta nieprzytomnego.
• Wentylacja mechaniczna i drogi oddechowe — tryby wentylacji (kontrolowana, wspomagana, CPAP, PEEP), wskazania do intubacji i tracheotomii, pielęgnacja rurki intubacyjnej i tracheotomijnej, odsysanie wydzieliny, weaning z respiratora.
• Wstrząs i płynoterapia — rodzaje wstrząsu (hipowolemiczny, kardiogenny, dystrybucyjny, obturacyjny), zasady płynoterapii, krystaloidy i koloidy, przetaczanie krwi i preparatów krwiopochodnych.
• Resuscytacja krążeniowo-oddechowa (ALS) — algorytmy zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych, rytmy do defibrylacji i bez defibrylacji, dawkowanie leków (adrenalina, amiodaron), organizacja pracy zespołu resuscytacyjnego.
• Leczenie bólu pooperacyjnego i sedacja — skale oceny bólu (NRS, VAS, CPOT dla pacjentów sedowanych), metody analgezji (PCA, ciągły wlew, znieczulenie zewnątrzoponowe), skale sedacji (RASS, Ramseya), zasady minimalnej sedacji.
• Farmakologia anestetyków i leków stosowanych w OIT — anestetyki wziewne i dożylne (propofol, tiopental, ketamina), leki zwiotczające mięśnie (sukcynylocholina, rokuronium), opioidy, benzodiazepiny, katecholaminy, antagoniści (nalokson, sugammadeks, neostygmina).
• Powikłania znieczulenia — aspiracja, skurcz krtani i skurcz oskrzeli, hipotermia, złośliwa hipertermia, opóźnione wybudzenie, nudności i wymioty pooperacyjne (PONV), anafilaksja śródznieczuleniowa.

W obrębie tych filarów jest garść tematów, które wracają na egzaminie wyjątkowo często i które warto opanować „na pewno”, a nie „mniej więcej”:

• Skala ASA i jej implikacje kliniczne — znajomość definicji klas I–VI i typowych przykładów pacjentów to jeden z najczęstszych obszarów pytań; egzamin lubi pytać nie tylko o klasyfikację, ale o jej praktyczne konsekwencje dla planowania znieczulenia.
• Algorytm ALS — sekwencja, dawki leków, rytmy, czas i częstość defibrylacji; te dane trzeba znać na pamięć, bo pytania bywają bardzo szczegółowe.
• Tryby wentylacji mechanicznej i parametry — różnice między trybami, znaczenie PEEP, kapnografia jako miara skuteczności wentylacji, wskazania do weaningu.
• Farmakologia środków zwiotczających i ich odwracanie — sukcynylocholina kontra rokuronium, wskazania, czas działania, odwrócenie sugammadeksem; częsty obszar pytań różnicujących.
• Skale oceny bólu i sedacji — NRS, VAS, RASS, skala Ramseya: wiedzieć, którą skalę zastosować, kiedy i do jakiego pacjenta.
• Zasady płynoterapii i rozpoznanie rodzaju wstrząsu — parametry kliniczne pozwalające odróżnić wstrząs hipowolemiczny od kardiogennego i dystrybucyjnego oraz właściwe postępowanie w każdym z nich.

Co realnie było na egzaminie — dane z 16 sesji

Program specjalizacji mówi, co powinno się pojawić. Historia sesji pokazuje, co było. Nasza baza obejmuje komplet sesji od jesieni 2018 do jesieni 2025 — piętnaście terminów bez ani jednej luki — oraz dodatkowo jesień 2017. Razem szesnaście sesji i 777 unikalne pytania. Tak rozkładają się one na działy:

Dział	Udział w bazie
Blok ogólnozawodowy	14%
Pediatria	9%
Znieczulenie ogólne	7%
Monitorowanie pacjenta	7%
Resuscytacja krążeniowo-oddechowa	5%
Stany szczególne	5%

Jedna rzecz w tej tabeli zaskakuje większość zdających: pediatria jest największym działem klinicznym. Nie znieczulenie ogólne, nie intensywna terapia dorosłych. Dawki liczone na kilogram masy ciała, odrębności dróg oddechowych u dziecka, algorytm PALS, płynoterapia u noworodka. Pielęgniarka pracująca wyłącznie na dorosłym OIT-cie ma tu naturalną lukę, której nie zauważy, dopóki nie zacznie rozwiązywać pytań.

Drugie zaskoczenie to waga terapii nerkozastępczej — antykoagulacja w obwodzie dializacyjnym wraca niemal w każdej sesji, i to w dwóch wariantach tego samego pytania. Wrócimy do tego w sekcji 6.

5. Blok ogólnozawodowy — 20 pytań ze 140

Blok ogólnozawodowy to jedna siódma egzaminu: prawo, etyka zawodowa, praktyka oparta na dowodach (EBNP), organizacja opieki i epidemiologia. Te pytania są wspólne dla wszystkich specjalizacji pielęgniarskich i — co istotne — nie znajdziesz ich w żadnym podręczniku z anestezjologii, łącznie z Larsenem.

Dwadzieścia punktów to dokładnie tyle, ile dzieli wynik 84 od wyniku 64. Osoba, która przygotuje się wyłącznie klinicznie i odpuści blok, musi zdobyć 84 punkty ze 120 pytań klinicznych, czyli 70% zamiast 60%. To zauważalnie trudniejszy egzamin — nałożony na siebie dobrowolnie.

Że nie jest to problem teoretyczny, widać w danych z pokrewnej specjalizacji chirurgicznej: pytanie o zakażenia wywoływane przez Staphylococcus epidermidis — czyli pytanie z bloku, nie z chirurgii — wróciło tam w trzynastu sesjach, częściej niż większość pytań stricte klinicznych.

Blokowi poświęciliśmy osobny tekst z analizą wszystkich sesji, rozkładem tematów i kanonem literatury: Blok ogólnozawodowy na PES pielęgniarek — kompletny przewodnik nauki.

Blok masz w cenie. W PESmaster pytania z bloku ogólnozawodowego wchodzą w skład banku specjalizacji — nie dokupujesz osobnego pakietu i nie uczysz się z dwóch aplikacji naraz. Jedna baza pokrywa cały egzamin, łącznie z tymi dwudziestoma pytaniami.

6. Specjalizacja anestezjologiczna — pytania z odpowiedziami (30 najczęstszych)

Poniższe pytania pochodzą z rzeczywistych sesji egzaminacyjnych. Przy każdym podajemy, w ilu sesjach wystąpiło — informacja, której nie znajdziesz w żadnym zbiorze testów, a która wprost mówi, czego uczyć się w pierwszej kolejności.

Te trzydzieści pytań pojawiło się łącznie 259 razy w 16 sesjach z lat 2017–2025.

Pytanie 1 — 12 sesji

Płyn substytucyjny bezwapniowy w zabiegach hemofiltracji stosuje się gdy w prewencji wykrzepiania krwi w układzie dializacyjnym wykorzystuje się:

• A. antykoagulację cytrynianową ✓
• B. heparynę niefrakcjonowaną
• C. heparynę drobnocząsteczkową
• D. aspiryny w dużych dawkach

W antykoagulacji cytrynianowej cytrynian chelatuje Ca²⁺ w linii dializacyjnej, zapobiegając krzepnięciu. Płyn substytucyjny stosowany w hemofiltracji nie może zawierać wapnia, bo przedwcześnie zobojętniłby cytrynian w obwodzie przed oksygenatorem. Dlatego tylko w tej metodzie stosuje się bezwapniowe płyny substytucyjne, a wapń uzupełnia się osobno do linii żylnej powrotnej. W przypadku heparyny (niefrakcjonowanej lub HDCz) nie ma potrzeby usuwania wapnia z płynu substytucyjnego.

Pytanie 2 — 11 sesji

W prewencji wykrzepiania krwi w układzie dializacyjnym NIE stosuje się:

• A. heparyny niefrakcjonowanej
• B. heparyn drobnocząsteczkowych
• C. cytrynianów
• D. aspiryny w dużych dawkach ✓

W prewencji wykrzepiania w układzie dializacyjnym stosowane są metody farmakologiczne: heparyna niefrakcjonowana (złoty standard), heparyny drobnocząsteczkowe (alternatywa u chorych z HIT lub ryzykiem krwawienia) oraz cytryniany (antykoagulacja regionalna). Aspiryna w dużych dawkach nie jest stosowana jako metoda antykoagulacji dializacyjnej — jej działanie przeciwpłytkowe jest niewystarczające do zapobiegania wykrzepianiu w zewnątrzustrojowym obwodzie dializacyjnym, a duże dawki niosą ryzyko krwawienia.

Zestawiamy te dwa pytania obok siebie celowo, bo pokazują mechanizm, który warto zrozumieć raz i korzystać z niego przez cały egzamin: to jest ta sama wiedza zadana z dwóch stron. Raz twierdząco, raz przecząco, z tym samym zestawem dystraktorów. Kto opanuje temat antykoagulacji dializacyjnej, zdobywa punkt niezależnie od tego, którą wersję wylosuje. Zwróć też uwagę na wielkie litery w słowie „NIE” — egzamin konsekwentnie je wyróżnia, a część zdających je przeocza pod presją czasu.

Pytanie 3 — 10 sesji

Który rodzaj wentylacji mechanicznej jest całkowicie niezależny od aktywności oddechowej pacjenta:

• A. CMV ✓
• B. SIMV
• C. PSV
• D. CPAP

CMV (Controlled Mandatory Ventilation) to tryb wentylacji całkowicie kontrolowanej, w którym respirator narzuca wszystkie oddechy z zadaną częstotliwością i objętością, niezależnie od własnej aktywności oddechowej pacjenta. SIMV, PSV i CPAP wymagają lub wspierają własny wysiłek oddechowy chorego.

Pytanie 4 — 10 sesji

W czasie hemodializy, podczas antykoagulacji miejscowej za pomocą cytrynianów, konieczne jest bardzo staranne kontrolowanie kalcemii. Niewłaściwie kontrolowana kalcemia może doprowadzić do:

• A. hipo - i hiperkalcemii
• B. hipernatremii
• C. zasadowicy alkalicznej
• D. wszystkie odpowiedzi są prawidłowe ✓

Antykoagulacja cytrynianowa wymaga ścisłego monitorowania wapnia zjonizowanego: cytrynian chelatuje Ca²⁺ w obwodzie dializacyjnym, a po powrocie do krążenia systemowego jest metabolizowany w wątrobie do wodorowęglanów, uwalniając wapń. Niewystarczające uzupełnienie Ca²⁺ powoduje hipokalcemię systemową; nadmiar cytrynianu lub suplementacji wapnia — hiperkalcemię. Nagromadzenie cytrynianu (np. przy niewydolności wątroby) prowadzi do zasadowicy metabolicznej (alkalicznej). Wszystkie trzy powikłania są zatem możliwe.

Pytanie 5 — 9 sesji

Test Patila dotyczy odległości pomiędzy punktami:

• A. brodą a płatkiem małżowiny usznej
• B. końcem nosa a brodą
• C. szczytem bródki a wyniosłością chrząstki tarczowatej ✓
• D. płatkiem małżowiny usznej a wyniosłością chrząstki tarczowatej

Test Patila (thyromental distance) mierzy odległość między szczytem bródki a wyrostkiem chrząstki tarczowatej przy wyprostowanej głowie. Wartość poniżej 6–6,5 cm wskazuje na potencjalnie trudną intubację, ponieważ wskazuje na ograniczoną przestrzeń do przemieszczenia struktur języka.

Pytanie 6 — 9 sesji

We wszystkich rodzajach wstrząsu występuje:

• A. upośledzenie utlenowania komórek ✓
• B. zmniejszenie rzutu serca
• C. niskie ośrodkowe ciśnienie żylne
• D. zwiększenie krążącej objętości płynów

Wspólnym mianownikiem wszystkich typów wstrząsu jest niedostateczna perfuzja tkankowa prowadząca do hipoksji komórkowej i zaburzeń metabolizmu tlenowego. Pozostałe parametry (rzut serca, OCŻ, objętość krążąca) różnią się w zależności od rodzaju wstrząsu.

Pytanie 7 — 9 sesji

Który z wymienionych środków zwiotczających mięśnie prążkowane, ulega rozkładowi głównie w wyniku eliminacji Hofmanna?

• A. atracurium ✓
• B. pancuronium
• C. wecuronium
• D. miwacurium

Atrakurium ulega rozkładowi głównie na drodze eliminacji Hofmanna — spontanicznej, nieenzymatycznej degradacji zależnej od pH i temperatury — oraz hydrolizy estrowej. Dzięki temu jest lekiem z wyboru u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek.

Pytanie 8 — 9 sesji

Monitorowanie podstawowe podczas leczenia ECMO obejmuje:

• A. INR, PTT, D-Dimery, fibrynogen, AT-III, liczba płytek – raz na dobę
• B. RTG klatki piersiowej – nie rzadziej niż co 3 dni
• C. c o godzinną adnotację parametrów związanych z pracą urządzenia: przepływ krwi, liczbę obrotów pompy, ciśnienie przed i z a oksygenatorem, wzrost gradientu ciśnień na oksygenatorze i zmniejszenie utlenowania krwi przy stałym przepływie wskazują na jego „zużycie” l u b zwiększone ryzyko wykrzepnięcia, należy być gotowym do wymiany oksygenatora lub całego obwodu krążenia pozaustrojowego
• D. wszystkie odpowiedzi są prawidłowe ✓

Kompleksowe monitorowanie podczas ECMO obejmuje codzienną ocenę układu krzepnięcia (INR, aPTT, D-dimery, fibrynogen, AT-III, PLT) niezbędną do bezpiecznej antykoagulacji, regularne badania obrazowe (RTG klatki piersiowej co ≤3 dni) oraz co-godzinną rejestrację parametrów pracy urządzenia. Wzrost gradientu ciśnień na oksygenatorze lub spadek utlenowania przy stałym przepływie sygnalizuje jego zużycie lub wykrzepianie i nakazuje gotowość do wymiany. Wszystkie trzy elementy tworzą spójny protokół bezpieczeństwa.

Pytanie 9 — 9 sesji

Przyczyną pozapłucną ostrej niewydolności oddechowej może być:

• A. podtopienie
• B. uraz klatki piersiowej
• C. masywne przetoczenie preparatów krwi ✓
• D. aspiracja treści żołądkowej

Przyczyny ostrej niewydolności oddechowej dzieli się na płucne (bezpośrednie uszkodzenie płuc: podtopienie, aspiracja treści żołądkowej, zapalenie płuc, uraz klatki piersiowej) oraz pozapłucne (pośrednie). Masywne przetoczenie preparatów krwi jest klasyczną przyczyną pozapłucną — powoduje TRALI (transfusion-related acute lung injury), czyli immunologicznie mediowane uszkodzenie płuc bez pierwotnej patologii w obrębie miąższu płucnego. Pozostałe odpowiedzi (podtopienie, uraz klatki piersiowej, aspiracja) są przyczyną bezpośrednią (płucną).

Pytanie 10 — 9 sesji

Kardioplegia polega na zatrzymaniu pracy serca:

• A. w rozkurczu po podaniu roztworów o dużej zawartości potasu ✓
• B. w skurczu po gwałtownym schłodzeniu mięśnia sercowego
• C. w skurczu po zastosowaniu kardiowersji
• D. w rozkurczu po zastosowaniu defibrylacji

Kardioplegia to celowe zatrzymanie serca na czas operacji kardiochirurgicznej przy użyciu krążenia pozaustrojowego. Standardowo stosuje się roztwory o wysokim stężeniu potasu (20–40 mmol/l), który depolaryzuje błonę komórkową kardiomiocytów i zatrzymuje serce w rozkurczu — faza rozkurczu minimalizuje zużycie energii przez mięsień sercowy i chroni go przed niedokrwieniem.

Rozwiąż pełny egzamin próbny — 140 pytań, jak na prawdziwej sesji →

Pytanie 11 — 9 sesji

Jaki poziom znieczulenia zewnątrzoponowego jest wymagany dla wyłączenia bólu okołoporodowego?

• A. Th 4
• B. Th 8
• C. Th 10 ✓
• D. Th 12

Ból porodowy pierwszego okresu porodu pochodzi z macicy i szyjki macicy i jest przewodzony przez włókna aferentne biegnące na poziomie Th10–L1. Znieczulenie zewnątrzoponowe na poziomie Th10 blokuje te włókna, eliminując ból trzewny skurczów bez wpływu na motorykę kończyn dolnych ani odruch parcia. Wyższy poziom blokady (Th4, Th8) jest niepotrzebny i niesie ryzyko hipotensji oraz zaburzeń oddychania.

Pytanie 12 — 9 sesji

Najczęstszą przyczyną zatrzymania krążenia u dzieci są:

• A. wahania glikemii
• B. zaburzenia oddychania ✓
• C. zaburzenia elektrolitowe
• D. zaburzenia rytmu serca

U dzieci rezerwa oddechowa jest mała, a zapotrzebowanie tlenowe na kilogram masy ciała duże. Zatrzymanie oddechu prowadzi do szybkiej hipoksji i hipoksemicznego zatrzymania krążenia zanim pojawią się pierwotne arytmie komorowe. Wytyczne ERC/AHA dla pediatrii podkreślają, że w odróżnieniu od dorosłych, u których dominują arytmie komorowe, u dzieci poniżej 8 roku życia przyczyną zatrzymania krążenia jest przede wszystkim niewydolność/bezdech oddechowy.

Pytanie 13 — 9 sesji

U chorego z krwawieniem śródmózgowym, przeprowadzenie zabiegu hemodializy:

• A. nie jest możliwe
• B. jest możliwe bez użycia ogólnoustrojowej heparynizacji, po niewielkich modyfikacjach układu dializacyjnego
• C. możliwe jest tylko w przypadku wcześniejszego podania ogólnoustrojowego cytrynianu trisodowego
• D. jest możliwe po zastosowaniu regionalnej heparynizacji l u b regionalnym leczeniu p/zakrzepowym cytrynianem trisodowym ✓

U pacjenta z aktywnym krwawieniem śródmózgowym standardowa heparynizacja ogólnoustrojowa podczas hemodializy jest bezwzględnie przeciwwskazana, gdyż nasilałaby krwawienie wewnątrzczaszkowe. Możliwe jest jednak bezpieczne prowadzenie dializy przy zastosowaniu regionalnej heparynizacji (heparyna podawana do układu dializacyjnego z jej neutralizacją protaminą przed powrotem krwi do pacjenta) lub regionalnej antykoagulacji cytrynianem trisodowym. Obie metody pozwalają utrzymać płynność krwi w układzie zewnątrzustrojowym bez zwiększania ryzyka krwawienia śródczaszkowego.

Pytanie 14 — 9 sesji

Pacjent wymaga ułożenia do zabiegu operacyjnego na boku. Konsekwencją zastosowania tej pozycji może być:

• A. ból pleców, uszkodzenia nerwów obwodowych i splotów nerwowych, szczególnie splotu ramiennego ✓
• B. spadek RR, zaburzenia wentylacji płuca uciśniętego
• C. obrażenie krtaniowo-tchawicze w wyniku nieprawidłowej rotacji głowy podczas układania na stole operacyjnym
• D. podwichnięcie głowy kości promieniowej

Ułożenie boczne podczas zabiegu operacyjnego stwarza ryzyko uszkodzeń wynikających z ucisku, rozciągnięcia lub nieprawidłowego podparcia ciała. Najczęstszymi powikłaniami są bóle pleców oraz uszkodzenia nerwów obwodowych i splotów nerwowych — szczególnie splotu ramiennego leżącego ramienia, narażonego na nadmierne naciągnięcie lub ucisk. Prawidłowe ułożenie ramion, stosowanie podpórek i poduszek żelowych minimalizuje to ryzyko.

Pytanie 15 — 8 sesji

Do którego rodzaju znieczulenia regionalnego podaje się lek drogą dożylną?

• A. blokada nosa
• B. blokada Biera ✓
• C. blokada splotu szyjnego
• D. blokada splotu ramiennego z dostępu pachowego

Blokada Biera (dożylne znieczulenie regionalne, IVRA) polega na podaniu miejscowego anestetyku bezpośrednio do żyły kończyny uprzednio odciśniętej opaską pneumatyczną — jest to jedyna technika znieczulenia regionalnego, w której lek podawany jest drogą dożylną. Pozostałe wymienione blokady (nosa, splotu szyjnego, splotu ramiennego) wykonuje się przez iniekcję okołonerwową lub infiltrację tkankową.

Pytanie 16 — 8 sesji

Objawami zbyt płytkiego znieczulenia u dzieci są:

• A. bradykardia, wzrost ciśnienia, poruszanie się
• B. tachykardia, oziębienie ciała, osłabienie tonów serca
• C. bradykardia, pocenie się, dreszcze
• D. tachykardia, pocenie się, wzrost lub spadek ciśnienia systemowego ✓

Zbyt płytkie znieczulenie u dzieci objawia się aktywacją układu współczulno-nadnerczowego: tachykardią, wzrostem lub spadkiem ciśnienia tętniczego (w zależności od rodzaju bodźca i stosowanego leku), poceniem się i łzawieniem. Bradykardia nie jest typowym objawem płytkiego znieczulenia — pojawia się raczej przy hipoksji, stymulacji nerwu błędnego lub przedawkowaniu leków. Oziębienie ciała wskazuje na hipotermię, a nie płytkie znieczulenie.

Pytanie 17 — 8 sesji

W ciągłej hemofiltracji żylno-żylnej szybkość przepływu krwi zwykle wynosi:

• A. 8-12 ml/h
• B. 10-20 ml/min
• C. 30-40 ml/h
• D. 50-200 ml/min ✓

W ciągłej hemofiltracji żylno-żylnej (CVVH) krew pompowana jest przez filtr z przepływem 50–200 ml/min, co zapewnia odpowiednią klirensancję substancji małocząsteczkowych przy jednoczesnym ograniczeniu naprężeń ścinających. Zbyt niski przepływ (poniżej 50 ml/min) sprzyja wykrzepianiu w filtrze, a zbyt wysoki (powyżej 200 ml/min) może prowadzić do nadmiernej hemolizy. Wartości 8–12 ml/h i 30–40 ml/h są typowe dla szybkości wytwarzania ultrafiltratu, nie dla przepływu krwi.

Pytanie 18 — 8 sesji

Do przeciwwskazań względnych do leczenia ECMO NIE należy:

• A. wiek > 70 lat
• B. AIDS
• C. masa ciała > 150 kg
• D. nowotwór złośliwy o złym rokowaniu ✓

Nowotwór złośliwy o złym rokowaniu jest BEZWZGLĘDNYM przeciwwskazaniem do ECMO (nie względnym), ponieważ oznacza, że leczenie podtrzymujące życie nie przyniesie długoterminowej korzyści. Natomiast wiek > 70 lat, AIDS i masa ciała > 150 kg to przeciwwskazania WZGLĘDNE — nie wykluczają automatycznie ECMO, ale wymagają indywidualnej oceny ryzyka i korzyści. Pytanie pyta, co NIE jest przeciwwskazaniem względnym, a nowotwór złośliwy o złym rokowaniu spełnia tę cechę, będąc przeciwwskazaniem bezwzględnym.

Pytanie 19 — 8 sesji

Skalą oceniającą stopień głębokości sedacji NIE jest skala:

• A. Ramsey’a
• B. Cambridge
• C. Newcastle
• D. VAS ✓

Skala VAS (Visual Analogue Scale) służy do pomiaru natężenia bólu — jest skalą wizualno-analogową, a nie skalą sedacji. Do oceny głębokości sedacji stosuje się skale: Ramsey’a, Cambridge Sedation Score oraz Newcastle Sedation Scale, które oceniają stopień reaktywności i świadomości pacjenta.

Pytanie 20 — 8 sesji

Najczęstszą przyczyną pooperacyjnej niewydolności krążenia jest:

• A. hipotensja ✓
• B. hipertensja
• C. zaburzenia rytmu serca
• D. niewydolność mięśnia sercowego

Hipotensja (niedociśnienie) jest najczęstszą przyczyną pooperacyjnej niewydolności krążenia, wynikając z hipowolemii spowodowanej utratą krwi, niedoborem płynów lub rozszerzeniem naczyń po znieczuleniu. Nieadekwatna perfuzja tkankowa będąca skutkiem hipotensji prowadzi do niedotlenienia narządów i może skutkować poważnymi powikłaniami narządowymi. Wczesne rozpoznanie i szybkie leczenie hipotensji (uzupełnienie wolemii, leki wazopresyjne) stanowi priorytet postępowania pooperacyjnego.

Pytanie 21 — 8 sesji

Powikłaniem leczenia dopaminą NIE jest:

• A. tachykardia i zaburzenia rytmu serca
• B. bradykardia ✓
• C. silny skurcz naczyń z e zmniejszeniem przepływu obwodowego
• D. zwiększenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen

Dopamina działa na receptory dopaminergiczne, beta-adrenergiczne i alfa-adrenergiczne w sposób dawkozależny. Typowymi powikłaniami są tachykardia i zaburzenia rytmu (stymulacja beta1), skurcz naczyń obwodowych przy wysokich dawkach (stymulacja alfa1) oraz wzrost zużycia tlenu przez mięsień sercowy. Bradykardia nie jest powikłaniem dopaminy — wręcz odwrotnie, lek ten wykazuje działanie chronotropowo dodatnie, więc jest odpowiedzią nieprawdziwą (NIE jest powikłaniem).

Pytanie 22 — 8 sesji

W jakim czasie od podania heparyny drobnocząsteczkowej (dawka profilaktyczna) wykonuje się blokadę centralną:

• A. 4h
• B. 6h
• C. 8h
• D. 12h ✓

Heparyna drobnocząsteczkowa (HDCz) w dawce profilaktycznej wywiera szczyt działania antykoagulacyjnego przez kilka godzin po podaniu. Wytyczne ESRA/PTAiIT zalecają odstęp co najmniej 12 godzin między ostatnią dawką profilaktyczną HDCz a wykonaniem blokady centralnej (podpajęczynówkowej lub zewnątrzoponowej), aby zminimalizować ryzyko krwiaka rdzeniowego — jednego z najpoważniejszych powikłań anestezji regionalnej.

Pytanie 23 — 8 sesji

Wystąpienie odruchu oczno-sercowego objawia się:

• A. tachykardią
• B. bradykardią i arytmią ✓
• C. wzrostem ciśnienia tętniczego
• D. wzrostem szybkości przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym

Odruch oczno-sercowy (Aschner-Dagnini) wyzwalany jest przez ucisk lub pociąganie gałki ocznej podczas operacji zeza lub innych zabiegów okulistycznych. Droga dośrodkowa biegnie nerwem ocznym (V1) do jądra nerwu trójdzielnego, a odśrodkowa nerwem błędnym do węzła zatokowego, powodując bradykardię i różne arytmie (bloki AV, rytm węzłowy). Tachykardia i wzrost ciśnienia są odpowiedniami aktywacji układu współczulnego, nie przywspółczulnego.

Pytanie 24 — 8 sesji

Najważniejszymi buforami dla organizmu są:

• A. dwuwęglany ✓
• B. fosforany
• C. hemoglobina
• D. białka

Układ buforowy wodorowęglanów (HCO3-/H2CO3) jest najważniejszym buforem zewnątrzkomórkowym krwi, odpowiadającym za utrzymanie pH w wąskim zakresie 7,35–7,45. Jego przewaga nad innymi układami wynika z otwartości układu — CO2 może być usuwany przez płuca, co umożliwia ciągłe buforowanie. Fosforany, hemoglobina i białka pełnią funkcje buforowe w mniejszym stopniu lub wyłącznie wewnątrzkomórkowo.

Pytanie 25 — 8 sesji

Znieczulenie zewnątrzoponowe wiąże się z możliwością wystąpienia powikłań wczesnych, do których zalicza się:

• A. podpajęczynówkowe wstrzyknięcie środka znieczulającego z całkowitym znieczuleniem podpajęczynówkowym
• B. nakłucie żyły w przestrzeni zewnątrzoponowej
• C. prowadzi do natychmiastowego załamania funkcji układu krążenia
• D. wszystkie odpowiedzi są prawidłowe ✓

Wczesne powikłania znieczulenia zewnątrzoponowego wynikają głównie z przypadkowego nakłucia opony twardej lub naczynia żylnego. Podanie środka znieczulającego do przestrzeni podpajęczynówkowej zamiast zewnątrzoponowej powoduje całkowite znieczulenie rdzeniowe (total spinal) ze śpiączką i zatrzymaniem oddechu, nakłucie naczynia może wywołać toksyczność ogólnoustrojową, a masywne wstrzyknięcie do naczynia — natychmiastowy wstrząs krążeniowy. Wszystkie trzy mechanizmy stanowią wczesne powikłania, dlatego odpowiedź D jest prawidłowa.

Pytanie 26 — 8 sesji

Najskuteczniejszym sposobem leczenia popunkcyjnych bólów głowy jest:

• A. nawodnienie doustne i dożylne
• B. podawanie leków przeciwbólowych działających objawowo
• C. wykonanie zewnątrzoponowej “łaty” z własnej krwi pacjenta ✓
• D. ułożenie pacjenta w pozycji na wznak

Popunkcyjny ból głowy (PDPH, Post-Dural Puncture Headache) powstaje wskutek wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego przez ubytek w oponie twardej, co obniża ciśnienie śródczaszkowe. Zewnątrzoponowa łata z własnej krwi (blood patch) polega na podaniu 15–20 ml autologicznej krwi do przestrzeni zewnątrzoponowej na poziomie nakłucia — skrzep zamyka otwór w oponie, natychmiast przywracając ciśnienie. Skuteczność tej metody przekracza 90% i jest znacznie wyższa niż nawodnienia czy leżenia na wznak, które działają wyłącznie objawowo.

Pytanie 27 — 8 sesji

Ciągłe znieczulenie zewnątrzoponowe jest metodą wykorzystywaną do znieczulenia pacjentów:

• A. we wszystkich znieczuleniach do zabiegów ortopedycznych wykonywanych na kończynach dolnych
• B. w długotrwałych operacjach, także w leczeniu bólu pooperacyjnego i w znieczuleniach położniczych ✓
• C. tylko w leczeniu bólu pooperacyjnego po wybranych zabiegach operacyjnych
• D. tylko w wybranych zabiegach operacyjnych w położnictwie i ginekologii

Ciągłe znieczulenie zewnątrzoponowe (CZZ) łączy zalety analgezji regionalnej z możliwością wielogodzinnego utrzymywania blokady przez cewnik. Stosuje się je w długotrwałych operacjach brzusznych i kończyn, w leczeniu bólu pooperacyjnego oraz jako metodę z wyboru w znieczuleniu do cięcia cesarskiego i porodu.

Pytanie 28 — 8 sesji

Czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju ostrej niewydolności nerek, u krytycznie chorych pacjentów, w intensywnej terapii jest:

• A. mały rzut serca
• B. aktywacja uogólnionej reakcji zapalnej (posocznica)
• C. niewystarczająca perfuzja narządów i ciężka infekcja
• D. wszystkie odpowiedzi są prawidłowe ✓

Ostra niewydolność nerek (AKI) na OIOM jest najczęściej wieloczynnikowa. Mały rzut serca (np. po zawale, wstrząsie kardiogennym) zmniejsza perfuzję nerkową i aktywuje oś RAA, powodując prerenal AKI. Posocznica (SIRS/sepsa) wywołuje wazodilatację i mikrozakrzepicę naczyń nerkowych — jest najczęstszą przyczyną AKI na OIOM. Niewystarczająca perfuzja narządów (niska MAP) i ciężkie zakażenie współdziałają, nasilając uszkodzenie kanalika nerkowego. Wszystkie trzy mechanizmy są równocześnie uznane za wiodące czynniki ryzyka AKI u krytycznie chorych.

Pytanie 29 — 7 sesji

Rurki intubacyjne o podwójnym świetle, najczęściej zakładane są w zabiegach:

• A. chirurgii klatki piersiowej ✓
• B. w obrębie twarzoczaszki
• C. kardiochirurgicznych
• D. u chorych dializowanych

Rurka dwuświatłowa (np. Robertshawa) umożliwia wentylację jednego płuca z wykluczeniem drugiego, co jest niezbędne w torakochirurgii przy operacjach płuc, przełyku i aorty piersiowej. Selektywna wentylacja jednego płuca zapewnia chirurgowi bezruchowe pole operacyjne.

Pytanie 30 — 7 sesji

Skala Mallampatiego określa:

• A. warunki intubacji dotchawiczej ✓
• B. ruchomość odcinka szyjnego kręgosłupa
• C. odległość pomiędzy krtanią a brzegiem żuchwy
• D. ruchomość w stawach skroniowo-żuchwowych

Skala Mallampatiego ocenia widoczność struktur gardła (łuków podniebiennych, języczka, podniebienia miękkiego) przy maksymalnym otwarciu ust i wysuniętym języku. Wyższe klasy (III–IV) korelują z trudną intubacją dotchawiczą, dlatego skala służy do przedoperacyjnej oceny warunków intubacji.

Zobacz pozostałe pytania z uzasadnieniami — załóż darmowe konto →

7. Materiały — z czego się uczyć

Skuteczne przygotowanie stoi na dwóch nogach: uporządkowana teoria i praca na pytaniach.

Literatura, która najczęściej powraca w pytaniach. Przeanalizowaliśmy przypisy bibliograficzne dołączone do pytań z dotychczasowych sesji pielęgniarstwa anestezjologicznego. Kilka pozycji odpowiada za zdecydowaną większość źródeł — i to od nich warto zacząć:

• Larsen R. (red. nauk. wyd. pol. A. Kübler) — Anestezjologia (Elsevier Urban & Partner) — zdecydowanie najczęściej cytowane źródło w całej bazie pytań tej specjalizacji. Monumentalne kompendium obejmujące zarówno farmakologię anestetyków, jak i techniki znieczulenia, monitorowanie i intensywną terapię. Jeśli masz czas tylko na jedną książkę, to jest ona.
• Wołowicka L., Dyk D. (red.) — Anestezjologia i intensywna opieka. Klinika i pielęgniarstwo (PZWL) — drugie co do częstości cytowane źródło i jedyna pozycja na tej liście napisana z wyraźną perspektywą pielęgniarską. Uzupełnia Larsena o standardy opieki, dokumentację i procedury pielęgniarskie na OIT.
• Krajewska-Kułak E., Rolka H., Jankowiak B. (red.) — Standardy anestezjologicznej opieki pielęgniarskiej — opracowanie standardów proceduralnych; szczególnie przydatne do pytań o przygotowanie sprzętu, dokumentację i protokoły postępowania.
• Szreter T. — Intensywna terapia dzieci — wątek pediatryczny regularnie pojawia się w pytaniach egzaminacyjnych (osobliwości anatomiczne, dawkowanie leków, specyfika dróg oddechowych u dzieci).
• Misiołek H. i wsp. — wytyczne postępowania w bólu pooperacyjnym (Anestezjologia i Intensywna Terapia) — artykuł wytycznych, ale traktowany jako samodzielne źródło w pytaniach o analgezję; znajomość aktualnych rekomendacji dotyczących PCA, analgezji multimodalnej i wskazań do znieczulenia zewnątrzoponowego jest niezbędna.

Pojawiają się też pytania z komunikacji terapeutycznej z pacjentem świadomym w trakcie znieczulenia regionalnego, z prawa medycznego (zgoda na znieczulenie, zgoda zastępcza, zasady dokumentacji) oraz z organizacji pracy na bloku operacyjnym i OIT — to pula łatwa do dobicia punktów, którą warto przejrzeć nawet pobieżnie.

Wniosek praktyczny: jeśli masz czas tylko na jeden podręcznik, niech to będzie Larsen. Perspektywę pielęgniarską i standardy proceduralne dorób z Wołowickiej i Dyk — te dwie pozycje łącznie pokrywają największą część pytań.

• Baza pytań. Sam podręcznik nie nauczy Cię formy egzaminu — tego, jak konstruowane są pytania i dystraktory w specjalizacji tak szczegółowej jak anestezjologia. Dlatego od początku łącz teorię z rozwiązywaniem pytań z bazy PES dla pielęgniarstwa anestezjologicznego, filtrując po dziale, którego akurat się uczysz.
• Wytyczne i algorytmy. Anestezjologia to dziedzina, w której standardy (algorytm ALS, wytyczne bólu, protokoły wentylacji) bywają aktualizowane. Egzamin lubi „aktualne postępowanie” — sprawdzaj bieżące wersje algorytmów ERC/PTAiIT, nie wersję sprzed kilku lat.

Najskuteczniejszy rytm to pętla: przeczytaj dział → rozwiąż pytania z tego działu → wróć do błędów. Pytanie, na które odpowiedziałaś źle i zrozumiałaś dlaczego, jest warte więcej niż dziesięć przeczytanych stron.

8. Plan nauki na 8–12 tygodni

Poniższy plan zakłada pracę obok dyżurów — realny, nie idealny. Dostosuj proporcje do swoich luk.

Faza 1 (tygodnie 1–2): diagnoza i mapa luk. Rozwiąż jeden pełny zestaw pytań „na zimno”, zanim cokolwiek powtórzysz. Wynik nie ma znaczenia — chodzi o mapę słabych obszarów. Zapisz, które działy lecą poniżej progu (farmakologia? wentylacja? ALS?) i to one dostają najwięcej czasu.

Faza 2 (tygodnie 3–9): systematyczna nauka działami. Pracuj blokami tematycznymi, nie „wszystkim naraz”. Jeden blok = teoria z podręcznika + pytania z tego samego działu + powrót do błędów. Sugerowana kolejność: najpierw filary o największej liczbie pytań (farmakologia anestetyków, znieczulenie ogólne i regionalne, wentylacja mechaniczna i drogi oddechowe, ALS), potem obszary uzupełniające (intensywna terapia, wstrząs i płynoterapia, leczenie bólu, powikłania, pediatria). Rób krótkie powtórki rozłożone w czasie — wracaj do działu po kilku dniach, nie dopiero przed egzaminem.

Faza 3 (tygodnie 10–12): symulacje. Przejdź na pełne zestawy 140 pytań w reżimie 140 minut, najlepiej o porze planowanego egzaminu. Minimum 3 pełne symulacje wytrenują wytrzymałość i tempo. Po każdej analizuj nie tylko co było źle, ale dlaczego — czy to luka wiedzy, czy błąd czytania pytania. Celuj w stabilne 75–80%, żeby mieć bufor ponad próg 60%.

Jeśli masz mniej niż 8 tygodni, skróć Fazę 2, ale nie rezygnuj z symulacji — to one najmocniej podnoszą wynik tuż przed egzaminem.

9. Najczęstsze błędy zdających — i jak ich uniknąć

Większość niepowodzeń na PES nie wynika z braku wiedzy, tylko z powtarzalnych pułapek. Oto te, które najczęściej kosztują punkty na egzaminie anestezjologicznym:

• Nauka „wszystkiego po trochu” zamiast od luk. Bez diagnozy z Fazy 1 łatwo godzinami powtarzać to, co już się umie (np. dobrze znane zasady aseptyki), a omijać trudne działy (farmakologia, algorytmy). Najpierw zmierz, potem ucz się celowo.
• Uczenie się teorii bez pytań. Anestezjologia jest dziedziną z bardzo specyficznym językiem egzaminacyjnym i wieloma wariantami „prawie poprawnych” dystraktorów. Sam Larsen nie pokaże Ci, jak egzamin konstruuje pułapki.
• Zapamiętywanie dawek leków bez rozumienia wskazań. Pytania rzadko pytają wprost „jaka dawka propofolu” — częściej opisują pacjenta i pytają o właściwy lek lub tryb znieczulenia. Kontekst kliniczny jest ważniejszy niż liczby wyrwane z kontekstu.
• Nieaktualne algorytmy ALS. Resuscytacja to jeden z kluczowych działów egzaminu i jednocześnie dziedzina, w której algorytmy regularnie się zmieniają. Ucz się z aktualnej wersji wytycznych, nie ze skryptu sprzed kilku lat.
• Pomijanie pediatrii. Pielęgniarki pracujące wyłącznie z dorosłymi często pomijają intensywną terapię dzieci — ale pytania egzaminacyjne ten temat obejmują. Anatomia dróg oddechowych u dziecka, dawkowanie leków według masy ciała, tryby wentylacji noworodka — to obszar wart powtórki.
• Brak symulacji w reżimie czasowym. Wiedza bez wytrenowanego tempa załamuje się na sali. 140 pytań w 140 minut to też test koncentracji i odporności na stres — szczególnie gdy pytania wymagają czytania dłuższych kazusów klinicznych.
• Zostawianie pustych odpowiedzi. Skoro nie ma punktów ujemnych, każde pytanie bez zaznaczenia to dobrowolnie oddany punkt.

10. Strategia w dniu egzaminu

Dobrze rozegrany dzień egzaminu potrafi podnieść wynik o kilka punktów — bez żadnej dodatkowej wiedzy. Kilka zasad:

• Dwie tury. Pierwsze przejście: odpowiadaj na pytania, które znasz od ręki, a trudne oznaczaj i pomijaj. Druga tura: wracaj do oznaczonych z chłodną głową i większym zapasem czasu.
• Pilnuj tempa. Po około 70 minutach powinnaś być mniej więcej w połowie zestawu. Jeśli zostajesz w tyle, przyspiesz — lepiej przejść całość raz niż utknąć na kazusach z OIT.
• Czytaj pytanie do końca. W anestezjologicznych kazusach kluczowy bywa ostatni fragment opisu (wartość SpO₂, zmiana parametru wentylacji, klasa ASA). Zwroty „w pierwszej kolejności”, „jest przeciwwskazany”, „nie należy stosować” zmieniają poprawną odpowiedź.
• Eliminuj, nie zgaduj na ślepo. Nawet gdy nie znasz odpowiedzi, odrzucenie dwóch ewidentnie błędnych opcji podnosi szansę z 25% do 50%.
• Nie zmieniaj odpowiedzi bez powodu. Pierwszy wybór poparty wiedzą jest zwykle trafniejszy niż poprawka „z nerwów”. Zmieniaj tylko, gdy znajdziesz konkretny argument.

11. Sprawdź się na prawdziwych pytaniach

Trzydzieści pytań z sekcji 6 to fragment. W bazie PESmaster jest 777 unikalnych pytań z pielęgniarstwa anestezjologicznego, pochodzących z kompletu sesji od jesieni 2018 do jesieni 2025 — z uzasadnieniami odpowiedzi i wskazaniem źródła.

Zacznij od darmowego egzaminu z pielęgniarstwa anestezjologicznego — w formacie zbliżonym do PES. Potraktuj pierwsze podejście jako diagnozę z Fazy 1: zobaczysz swój wynik, rozkład błędów po działach i to, które obszary wymagają najwięcej pracy.

Jeśli chcesz uczyć się dalej, specjalizacja anestezjologiczna — baza 1 152 pytań PES obejmuje wszystkie pytania z uzasadnieniami, naukę działami, powtórki oparte na Twoich błędach oraz blok ogólnozawodowy — w tej samej cenie, bez osobnego pakietu.

Kwartał kosztuje 99 zł. W tym planie działa gwarancja: jeśli nie zdasz, uczysz się dalej do kolejnej sesji bez dopłaty.

Załóż konto i sprawdź platformę przez dobę →

Powodzenia na egzaminie — anestezjologia nagradza precyzję i systematyczność.