Specjalizacja internistyczna — testy z odpowiedziami z sesji 2020–2025

Egzamin specjalizacyjny z pielęgniarstwa internistyczne odbędzie się 19 października 2026 roku o godzinie 11:00 w Expo XXI w Warszawie (ul. Prądzyńskiego 12/14). Do rozwiązania jest 140 pytań jednokrotnego wyboru w 140 minut, a próg zaliczenia to 84 poprawne odpowiedzi, czyli 60%. Punktów ujemnych nie ma. Poniżej trzydzieści pytań wracających najczęściej — wybrane z 649 unikalnych pytań z 12 sesji.

Pielęgniarstwo internistyczne to jedna z najszerszych specjalizacji pielęgniarskich — zakres egzaminu obejmuje niemal całą medycynę wewnętrzną: od kardiologii i pulmonologii, przez gastroenterologię i nefrologię, po hematologię, endokrynologię i reumatologię. To jednocześnie specjalizacja, która daje zdającym największy zasób pytań do ćwiczenia — w bazie PESmaster jest ich 505. Ten przewodnik zbiera w jednym miejscu wszystko, co przed PES z pielęgniarstwa internistycznego trzeba wiedzieć: jak wygląda egzamin, co zmienia reforma organizatora, jak się zgłosić, co dokładnie powtarzać i jak rozłożyć naukę na 8–12 tygodni.

Jeśli szukasz ogólnego obrazu wszystkich specjalizacji, zacznij od kompletnego przewodnika po PES pielęgniarskim. Poniżej skupiamy się wyłącznie na internie.

1. Mechanika egzaminu — 140 pytań, 60%, jedna odpowiedź

Format PES jest taki sam dla wszystkich specjalizacji pielęgniarskich i nie zmienia się między dziedzinami:

Element	Wartość
Data	19 października 2026 (poniedziałek)
Godzina	11:00
Miejsce	Expo XXI, ul. Prądzyńskiego 12/14, Warszawa
Liczba pytań	140
Czas	140 minut (średnio minuta na pytanie)
Typ pytań	jednokrotnego wyboru, 4 odpowiedzi, jedna poprawna
Próg zdawalności	60% = 84 poprawne odpowiedzi
Punkty ujemne	brak — nie zostawiaj pustych odpowiedzi

Cztery rzeczy, które warto z tego wyciągnąć od razu:

• Tempo. Minuta na pytanie brzmi komfortowo, ale część zadań to kazusy kliniczne (opis pacjenta, decyzja o postępowaniu pielęgniarskim), które czyta się dłużej. Naucz się zostawiać trudne pytania na drugą turę, zamiast grzęznąć.
• Brak punktów ujemnych. Każde pytanie bez odpowiedzi to stracona szansa. Nawet przy zgadywaniu masz 25% szans — zawsze zaznacz cokolwiek.
• Jedna poprawna z czterech. Pytania PES z interny często zawierają dwie odpowiedzi „prawie dobre” — np. dwa różne leki z tej samej grupy, lub dwie interwencje właściwe, ale w innej kolejności. Wygrywa rozróżnianie niuansów.
• Próg jest stały. 84/140 to Twój cel minimalny. Realnie warto celować w zapas — symulacje powtarzane na poziomie 75–80% dają bezpieczny bufor na stres egzaminacyjny.

2. Reforma CEM 2027 — co się zmienia, a co nie

Wokół egzaminów pielęgniarskich od 2025 r. trwa reorganizacja instytucji i to budzi najwięcej niepokoju wśród zdających. Uporządkujmy:

• Sesje 2026 organizuje CMKP (Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego) — na dotychczasowych zasadach. Format, próg, sposób zgłoszenia przez SMK pozostają bez zmian.
• Od 2027 r. egzaminy ma planowo przejąć CEM (Centrum Egzaminów Medycznych — ta sama instytucja, która od lat prowadzi LEK i PES lekarski). Przejęcie zależy od wejścia w życie odpowiednich przepisów.

Dla osoby zdającej w 2026 r. praktyczny wniosek jest prosty: nic nie musisz robić inaczej. Zmiana organizatora to kwestia administracyjna — baza pytań, zakres merytoryczny i format egzaminu nie zmieniają się z dnia na dzień wraz ze zmianą szyldu. Jeśli planujesz egzamin na 2027 r. lub później, śledź komunikaty, ale nie przekładaj nauki „aż się wyjaśni”.

Pełną oś zmian, daty i otwarte pytania opisaliśmy osobno w tekście o reformie egzaminów pielęgniarskich 2027.

3. Terminy, zgłoszenie przez SMK i opłata 350 zł

Sesja jesienna 2026 dla pielęgniarstwa internistyczne wypada 19 października 2026 roku (poniedziałek) o godzinie 11:00 w Expo XXI, ul. Prądzyńskiego 12/14 w Warszawie. Pełne zestawienie wszystkich dziedzin znajdziesz we wpisie o terminach sesji jesiennej 2026.

Egzamin odbywa się w dwóch sesjach rocznie — wiosennej i jesiennej. Konkretne daty publikuje organizator z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem, a ogłoszenia o sesjach i listy zakwalifikowanych znajdziesz w SMK (System Monitorowania Kształcenia).

Droga do dopuszczenia wygląda tak:

1. Ukończ program specjalizacji w pielęgniarstwie internistycznym (z wymaganymi stażami i zaliczeniami).
2. Zadbaj o aktualny wpis w SMK — konto SMK warto mieć od pierwszego dnia szkolenia, bo to przez nie idą wszystkie operacje.
3. Złóż wniosek o dopuszczenie do PES w SMK — zwykle 4–6 tygodni przed egzaminem.
4. Wnieś opłatę egzaminacyjną — 350 zł (stawka po konsolidacji instytucji w 2025 r.; wcześniej 170 zł).

W praktyce, jeśli zaliczyłaś program i masz porządek w SMK, dopuszczenie jest formalnością. Najczęstsze problemy to spóźnione zgłoszenia i brakujące zaliczenia, które trzeba uzupełnić u kierownika specjalizacji — dlatego nie zostawiaj formalności na ostatni tydzień.

Na egzamin zabierz: dowód osobisty, długopis (czarny lub niebieski) i wezwanie z SMK. Telefony i smartwatche zostają przed salą; spóźnienie powyżej 30 minut zwykle dyskwalifikuje z sesji.

4. Zakres egzaminu — interna w całej szerokości

Pielęgniarstwo internistyczne to najszersza ze specjalizacji pielęgniarskich pod względem zakresu merytorycznego. Egzamin organizuje wiedzę wokół kilku filarów:

• Kardiologia — opieka nad pacjentem z chorobą wieńcową, niewydolnością serca, zaburzeniami rytmu i nadciśnieniem tętniczym; monitorowanie parametrów hemodynamicznych, obsługa telemetrii, edukacja w zakresie stylu życia.
• Pulmonologia — opieka w POChP, astmie, zapaleniu płuc, gruźlicy i sarkoidozie; tlenoterapia, techniki oczyszczania dróg oddechowych, spirometria, edukacja dotycząca inhalatorów.
• Gastroenterologia — opieka w chorobach wrzodowych, nieswoistych zapaleniach jelit, marskości wątroby i trzustce; żywienie dojelitowe i pozajelitowe, obserwacja powikłań (krwawienie z przewodu pokarmowego, encefalopatia wątrobowa).
• Nefrologia — opieka nad pacjentem z przewlekłą chorobą nerek, dializowanym (hemodializa, dializa otrzewnowa), po przeszczepie nerki; bilans płynów, przetoka dializacyjna, dieta nefrologiczna.
• Endokrynologia i diabetologia — opieka w cukrzycy (typy 1 i 2), chorobach tarczycy, nadnerczy i przysadki; insulinoterapia, edukacja diabetologiczna, profilaktyka i leczenie powikłań cukrzycy.
• Hematologia — opieka w niedokrwistościach, białaczkach, chłoniakach, szpiczaku plazmocytowym; przetoczenie krwi i składników krwiopochodnych, powikłania chemioterapii, opieka w agranulocytozie.
• Reumatologia — opieka w reumatoidalnym zapaleniu stawów, toczniu układowym, zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa; farmakoterapia biologiczna, ochrona stawów, rehabilitacja reumatologiczna.
• Farmakoterapia i jej powikłania — zasady bezpiecznego podawania leków, interakcje lekowe, działania niepożądane najczęściej stosowanych grup (diuretyki, inhibitory ACE, beta-blokery, doustne leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwkrzepliwe), monitorowanie terapii.
• Stany nagłe w internie — rozpoznanie i postępowanie pielęgniarskie w ostrym zawale serca, udarze mózgu, hipoglikemii, przełomie nadciśnieniowym, ostrej niewydolności oddechowej i wstrząsie.
• Edukacja pacjenta przewlekle chorego — planowanie i realizacja edukacji w chorobach wymagających długoterminowej samoopieki (cukrzyca, niewydolność serca, POChP, dializoterapia), ocena gotowości pacjenta do nauki, bariery edukacyjne.

W obrębie tych filarów jest garść tematów, które wracają na egzaminie wyjątkowo często:

• Objawy kliniczne i priorytety postępowania w ostrym zawale serca — od bólu wieńcowego i zmian w EKG po pozycję chorego, tlenoterapię i przekazanie do interwencji.
• Insulinoterapia i hipoglikemia — rodzaje insulin, zasady podawania, objawy i postępowanie w hipoglikemii i hiperglikemii, samokontrola glikemii.
• Przetoczenie krwi — wskazania, identyfikacja biorcy, objawy odczynów poprzetoczeniowych i postępowanie w każdym z nich.
• Opieka nad pacjentem dializowanym — ocena przetoki tętniczo-żylnej, powikłania dializy, zasady diety nefrologicznej.
• Edukacja pacjenta z niewydolnością serca — codzienna kontrola masy ciała, ograniczenie sodu i płynów, objawy wymagające pilnego kontaktu z personelem.
• Działania niepożądane leków internistycznych — kaszel po inhibitorach ACE, hipokaliemia po diuretykach pętlowych, krwawienie przy antykoagulacji, hipoglikemia po pochodnych sulfonylomocznika.
• Badania diagnostyczne w pielęgniarstwie internistycznym — przygotowanie pacjenta do kolonoskopii, badań obrazowych z kontrastem, punkcji lędźwiowej, biopsji szpiku.

To są obszary, z których statystycznie pochodzi najwięcej pytań — i tu opłaca się być pewnym, a nie „mniej więcej”.

5. Blok ogólnozawodowy — 20 pytań ze 140

Blok ogólnozawodowy to jedna siódma egzaminu: prawo, etyka zawodowa, praktyka oparta na dowodach (EBNP), organizacja opieki i epidemiologia. Te pytania są wspólne dla wszystkich specjalizacji pielęgniarskich i nie znajdziesz ich w podręczniku klinicznym z pielęgniarstwa internistyczne.

Dwadzieścia punktów to dokładnie tyle, ile dzieli wynik 84 od wyniku 64. Osoba, która przygotuje się wyłącznie klinicznie i odpuści blok, musi zdobyć 84 punkty ze 120 pytań klinicznych, czyli 70% zamiast 60%. To zauważalnie trudniejszy egzamin — nałożony na siebie dobrowolnie.

Że nie jest to problem teoretyczny, widać w danych: w pielęgniarstwie chirurgicznym pytanie o zakażenia wywoływane przez Staphylococcus epidermidis — czyli pytanie z bloku, nie z chirurgii — wróciło w trzynastu sesjach, częściej niż większość pytań stricte klinicznych.

Blokowi poświęciliśmy osobny tekst z analizą wszystkich sesji, rozkładem tematów i kanonem literatury: Blok ogólnozawodowy na PES pielęgniarek — kompletny przewodnik nauki.

Blok masz w cenie. W PESmaster pytania z bloku ogólnozawodowego wchodzą w skład banku specjalizacji — nie dokupujesz osobnego pakietu i nie uczysz się z dwóch aplikacji naraz. Jedna baza pokrywa cały egzamin, łącznie z tymi dwudziestoma pytaniami.

6. Specjalizacja internistyczna — pytania z odpowiedziami (30 najczęstszych)

Poniższe pytania pochodzą z rzeczywistych sesji egzaminacyjnych. Przy każdym podajemy, w ilu sesjach wystąpiło — informacja, której nie znajdziesz w żadnym zbiorze testów, a która wprost mówi, czego uczyć się w pierwszej kolejności.

Te trzydzieści pytań pojawiło się łącznie 244 razy w 12 sesjach z lat 2020–2025.

Pytanie 1 — 11 sesji

Okres terminalny chorób przewlekłych przewodu pokarmowego pochodzenia nienowotworowego może być powodem objęcia chorego opieką paliatywną, szczególnie dotyczy to pacjentów z:

• A. zapaleniem przełyku
• B. marskością wątroby i przewlekłym zapaleniem trzustki ✓
• C. rakiem żołądka
• D. żadne z powyższych

Marskość wątroby i przewlekłe zapalenie trzustki mogą prowadzić do wielonarządowej niewydolności i wyniszczenia porównywalnego ze stadium terminalnym nowotworów. Zgodnie z wytycznymi opieki paliatywnej, te nieonkologiczne schorzenia mogą kwalifikować pacjentów do objęcia taką opieką.

Pytanie 2 — 10 sesji

Badanie polegające na selektywnym podaniu środka cieniującego do każdej z tętnic wieńcowych, to:

• A. echokardiografia
• B. scyntygrafia serca
• C. koronarografia ✓
• D. angioplastyka

Koronarografia polega na podaniu kontrastu bezpośrednio do tętnic wieńcowych przez cewnik wprowadzony przez tętnicę udową lub promieniową. Umożliwia wizualizację zwężeń i niedrożności tętnic wieńcowych w obrazie rentgenowskim. Jest złotym standardem diagnostyki choroby wieńcowej.

Pytanie 3 — 10 sesji

Zaparcia w przewlekłej niewydolności prawokomorowej są spowodowane:

• A. przewlekłą farmakoterapią
• B. powiększeniem wątroby
• C. spadkiem aktywności fizycznej
• D. zastojem żylnym w błonie śluzowej żołądka i jelit ✓

Prawokomorowa niewydolność serca prowadzi do wzrostu ciśnienia żylnego i zastoju krwi w krążeniu systemowym. Zastój obejmuje naczynia krezkowe i błonę śluzową jelit, upośledzając perystaltykę i wchłanianie. Skutkiem są zaparcia i dyskomfort brzuszny.

Pytanie 4 — 9 sesji

Do modyfikowalnych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych należą:

• A. wiek mężczyzny 45 lat, palenie tytoniu, nieprawidłowe nawyki żywieniowe, płeć żeńska
• B. nadciśnienie tętnicze, otyłość, złe nawyki żywieniowe, płeć męska
• C. palenie tytoniu, nieprawidłowe żywienie, mała aktywność fizyczna, upośledzona tolerancja glukozy ✓
• D. wiek kobiety 55 lat, cukrzyca, złe żywienie, palenie tytoniu

Modyfikowalne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego to te, na które można wpłynąć interwencją terapeutyczną lub zmianą stylu życia. Wiek i płeć są czynnikami niemodyfikowalnymi. Palenie tytoniu, nieprawidłowe żywienie, mała aktywność fizyczna i upośledzona tolerancja glukozy (stan przedcukrzycowy) dają się korygować, stąd stanowią główny cel profilaktyki.

Pytanie 5 — 9 sesji

Duszność o charakterze orthopnoe, przeważnie suchy kaszel, trzeszczenia nad podstawą płuc to objawy:

• A. lewokomorowej niewydolności serca ✓
• B. przewlekłej niewydolności serca
• C. choroby niedokrwiennej serca
• D. nadciśnienia tętniczego

Lewa komora pompuje krew do krążenia systemowego, a jej niewydolność prowadzi do zastoju w krążeniu płucnym. Wzrost ciśnienia w żyłach płucnych powoduje przesiękanie płynu do pęcherzyków (trzeszczenia), duszność nasilającą się w pozycji leżącej (orthopnoe) oraz odruchowy kaszel.

Pytanie 6 — 9 sesji

Zmiany w EKG - różnokształtne, drobnofaliste wychylenia przedsionkowe (fale f ) pojawiające się z częstotliwością 350-600/ min, najwyraźniej zaznaczone w odprowadzeniach przedsercowych V1- V2, świadczą o:

• A. częstoskurczu komorowym
• B. bloku przedsionkowo-komorowym
• C. migotaniu przedsionków ✓
• D. trzepotaniu przedsionków

W migotaniu przedsionków brak jest skoordynowanej aktywności elektrycznej przedsionków - zamiast fali P pojawiają się chaotyczne drobnofaliste wychylenia (fale f) o częstotliwości 350-600/min. Są one najlepiej widoczne w odprowadzeniach V1-V2 i odprowadzeniu II. Rytm komór jest nieregularny.

Pytanie 7 — 9 sesji

W celu rozpoznania ostrego zespołu wieńcowego u chorego, w pierwszej kolejności należy wykonać:

• A. EKG z dodatkowymi odprowadzeniami, np. V7-V9, Vr4, Vr3
• B. EKG spoczynkowe 12-odprowadzeniowe ✓
• C. koronarografię
• D. echokardiografię spoczynkową

W podejrzeniu OZW spoczynkowe EKG 12-odprowadzeniowe jest pierwszym i najszybciej dostępnym badaniem pozwalającym ocenić uniesienie ST, blok lewej odnogi lub inne zmiany niedokrwienne. Koronarografia i echo wykonywane są w dalszej kolejności diagnostycznej lub terapeutycznej.

Pytanie 8 — 8 sesji

W celu oceny stopnia ograniczenia codziennej aktywności, należy zapytać pacjenta o:

• A. obciążenie rodzinne
• B. styl życia ✓
• C. ocenę jakości życia
• D. ocenę poziomu wsparcia społecznego

Styl życia obejmuje codzienną aktywność fizyczną, zawodową i rekreacyjną, co pozwala ocenić funkcjonalne ograniczenia pacjenta wynikające z choroby. Pytanie o styl życia ujawnia, jakie czynności chory jest w stanie wykonywać i jak choroba wpływa na jego codzienne funkcjonowanie, co jest podstawą oceny stopnia ograniczenia aktywności.

Pytanie 9 — 8 sesji

Obrzęki pochodzenia sercowego powstają wskutek:

• A. zwiększenia objętości płynu pozakomórkowego ✓
• B. długotrwałego unieruchomienia, zmiany ciśnienia osmotycznego
• C. wysokich wartości ciśnienia tętniczego krwi i niewydolności nerek
• D. zasadowicy metabolicznej, przepuszczalności naczyń włosowatych

W niewydolności serca dochodzi do aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz ADH, co prowadzi do retencji sodu i wody oraz zwiększenia objętości płynu pozakomórkowego. Nadmiar płynu gromadzi się w tkankach w postaci obrzęków, lokalizując się grawitacyjnie w kończynach dolnych i kostkach.

Pytanie 10 — 8 sesji

Do bezwzględnych przeciwwskazań leczenia trombolitycznego w zawale serca należy:

• A. przebyty udar krwotoczny mózgu ✓
• B. aktualne leczenie przeciwkrzepliwe
• C. niekontrolowane nadciśnienie
• D. czynna nisza wrzodowa

Leczenie trombolityczne wiąże się z ryzykiem krwawień, dlatego przebyty udar krwotoczny mózgu stanowi bezwzględne przeciwwskazanie - fibrynolizy nie wolno stosować niezależnie od okoliczności. Aktualne leczenie przeciwkrzepliwe, niekontrolowane nadciśnienie i czynna nisza wrzodowa to przeciwwskazania względne, wymagające indywidualnej oceny.

Rozwiąż pełny egzamin próbny — 140 pytań, jak na prawdziwej sesji →

Pytanie 11 — 8 sesji

Udrożnienie dróg oddechowych u pacjenta nieprzytomnego polega, na:

• A. ułożeniu w pozycji bocznej ustalonej, odgięciu głowy do tyłu, usunięciu ciał obcych z jamy ustnej
• B. ułożeniu w pozycji bezpiecznej, przygięciu głowy do przodu, usunięciu ciał obcych z jamy ustnej
• C. ułożeniu na plecach, odgięciu głowy do tyłu, usunięciu ciał obcych z jamy ustnej, uniesieniu żuchwy ✓
• D. ułożeniu na plecach, przygięciu głowy do przodu, usunięciu ciał obcych z jamy ustnej, uniesieniu żuchwy

U nieprzytomnego pacjenta mięśnie języka ulegają zwiotczeniu i zapadają się, blokując drogi oddechowe. Ułożenie na plecach, odgięcie głowy ku tyłowi oraz uniesienie żuchwy (rękoczyn czoło-żuchwa) prostuje anatomię dróg oddechowych i uwalnia przepływ powietrza, umożliwiając prawidłową wentylację.

Pytanie 12 — 8 sesji

Obrzęki w najniżej położonych częściach ciała, ból i dyskomfort w jamie brzusznej, nykturia, nudności i zaparcia, nadmiernie wypełnione żyły szyjne, to objawy:

• A. lewokomorowej niewydolności serca
• B. prawokomorowej niewydolności serca ✓
• C. choroby niedokrwiennej serca
• D. nadciśnienia tętniczego

Prawa komora pompuje krew do krążenia systemowego przez żyły systemowe. Jej niewydolność powoduje zastój w krążeniu systemowym: obrzęki obwodowe (w najniżej położonych częściach ciała), poszerzenie żył szyjnych, zastój w wątrobie (ból brzucha), nykturia i zaparcia z powodu zastoju żylnego w jelitach.

Pytanie 13 — 8 sesji

U pacjenta wykonującego próbę wysiłkową na bieżni ruchomej, należy monitorować:

• A. tętno, ciśnienie tętnicze krwi, saturację, diurezę godzinową
• B. tętno, oddech, ciśnienie tętnicze krwi, zapis EKG ✓
• C. diurezę minutową, oddech, OCŻ, ciśnienie tętnicze krwi
• D. oddech, tętno, wygląd skóry, saturację

Próba wysiłkowa ocenia odpowiedź układu sercowo-naczyniowego na wysiłek fizyczny. Monitorowanie tętna, ciśnienia tętniczego krwi i zapisu EKG pozwala wykryć niedokrwienie mięśnia sercowego (zmiany ST), zaburzenia rytmu oraz ocenić rezerwę hemodynamiczną. Oddech obserwuje się klinicznie, ale nie jest standardowym parametrem rejestrowanym obligatoryjnie.

Pytanie 14 — 8 sesji

Najpowszechniejszym mechanizmem nagłego zatrzymania krążenia u dorosłych jest:

• A. asystolia
• B. migotanie przedsionków
• C. migotanie komór ✓
• D. trzepotanie komór

Migotanie komór to chaotyczna, nieskoordynowana aktywność elektryczna mięśnia komorowego bez efektywnego skurczu i wyrzutu krwi. Jest najczęstszą przyczyną nagłego zatrzymania krążenia u dorosłych (ok. 80% przypadków w pozaszpitalnym NZK) i jedynym stanem wymagającym natychmiastowej defibrylacji elektrycznej.

Pytanie 15 — 8 sesji

Masywny krwotok z górnego odcinka przewodu pokarmowego prowadzi do wstrząsu:

• A. anafilaktycznego
• B. septycznego
• C. kardiogennego
• D. oligowolemicznego ✓

Masywne krwawienie z przewodu pokarmowego prowadzi do nagłego zmniejszenia objętości krwi krążącej. Skutkuje to wstrząsem hipowolemicznym (oligowolemicznym), charakteryzującym się tachykardią, hipotensją, bladością i oligurią. Mechanizm jest prosty - utrata krwi powoduje niedobór objętości wewnątrznaczyniowej.

Pytanie 16 — 8 sesji

Wykonanie przeglądowego badania radiologicznego jamy brzusznej u pacjenta z podejrzeniem niedrożności jelit, wymaga zastosowania pozycji:

• A. stojącej i leżącej na plecach ✓
• B. Fowlera i leżącej na brzuchu
• C. na lewym boku i leżącej na plecach
• D. Trendelenburga i leżącej na plecach

Przy podejrzeniu niedrożności jelit RTG jamy brzusznej wykonuje się w pozycji stojącej (uwidocznienie poziomów płynów z gazem - tzw. poziomy hydroaeryczne) oraz w pozycji leżącej na plecach (ocena rozmieszczenia gazu i pętli jelitowych). Obie pozycje razem pozwalają potwierdzić niedrożność.

Pytanie 17 — 8 sesji

Do oddziału przyjęto pacjenta z objawami znacznie nasilonego bólu głowy, nudnościami i wymiotami, pogłębiającymi się zaburzeniami przytomności, niedowładem połowiczym. Powyższe objawy świadczą, o:

• A. napadzie padaczkowym
• B. udarze krwotocznym mózgu ✓
• C. zawale mięśnia sercowego
• D. zaburzeniach elektrolitowych

Nagły, silny ból głowy, wymioty i postępujące zaburzenia przytomności z niedowładem połowiczym to klasyczna triada udaru krwotocznego. Krwiak wewnątrzczaszkowy powoduje wzrost ciśnienia śródczaszkowego i ucisk struktur mózgu, co tłumaczy szybkie narastanie objawów ogniskowych.

Pytanie 18 — 8 sesji

Celem rehabilitacji w terminalnej fazie choroby, jest/są:

• A. łagodzenie bólu, zmniejszanie duszności
• B. redukcja obrzęku chłonnego, zapobieganie odleżynom
• C. utrzymanie aktywności ruchowej i niezależności funkcjonalnej
• D. wszystkie odpowiedzi są prawidłowe ✓

Rehabilitacja paliatywna w fazie terminalnej ma charakter wielokierunkowy: łagodzi ból i duszność (fizjoterapia oddechowa), redukuje obrzęki chłonne, zapobiega odleżynom przez zmiany pozycji oraz utrzymuje maksymalną możliwą sprawność i niezależność funkcjonalną chorego.

Pytanie 19 — 8 sesji

Przetoka pęcherzowa polegająca na nadłonowym odprowadzeniu moczu z pęcherza moczowego, to:

• A. nefrostomia
• B. kolostomia
• C. cystostomia ✓
• D. ileostomia

Cystostomia to nadłonowe odprowadzenie moczu bezpośrednio z pęcherza moczowego przez powłoki brzuszne. Nefrostomia dotyczy nerki, kolostomia i ileostomia - jelita grubego i cienkiego.

Pytanie 20 — 8 sesji

Szacunek dla autonomii chorego dorosłego, to między innymi prawo chorego do wolności w zakresie myślenia. W opiece paliatywnej oznacza:

• A. tolerancję wobec przekonań chorego i prawo pacjenta do poznania prawdy ✓
• B. poszanowanie prywatności chorego
• C. postępowanie zgodne z wolą rodziny chorego
• D. poszanowanie zasady sprawiedliwości

Szacunek dla autonomii w opiece paliatywnej oznacza tolerancję wobec przekonań (religijnych, filozoficznych) chorego oraz jego prawo do poznania prawdy o rozpoznaniu i rokowaniu. Pozwala to pacjentowi podejmować świadome decyzje dotyczące terapii i planu opieki.

Pytanie 21 — 8 sesji

Pielęgniarka, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, może spodziewać się przyczyn zaburzeń snu, takich jak:

• A. depresja, niedokrwistość, obturacyjny bezdech senny
• B. duszność typu orthopnoë, nasilenie diurezy w godzinach nocnych, depresja ✓
• C. napadowa duszność nocna, hipoalbuminemia, nykturia
• D. żadna odpowiedź nie jest prawidłowa

W przewlekłej niewydolności serca orthopnoë (duszność w pozycji leżącej) zmusza pacjenta do spania w pozycji półsiedzącej. Nasilenie diurezy w nocy (nykturia) wynika z redystrybucji płynów w pozycji leżącej, a depresja jest częstym powikłaniem nasilającym bezsenność.

Pytanie 22 — 8 sesji

W standardowym 12-odprowadzeniowym EKG wykorzystuje się 6 elektrod jednobiegunowych przedsercowych Wilsona. Odprowadzenie V5, to:

• A. elektroda w prawym czwartym międzyżebrzu (przestrzeni międzyżebrowej) przy brzegu mostka
• B. elektroda w lewym czwartym międzyżebrzu (przestrzeni międzyżebrowej) przy brzegu mostka
• C. elektroda w lewym piątym międzyżebrzu (przestrzeni międzyżebrowej) w linii środkowo-obojczykowej lewej
• D. elektroda w lewym piątym międzyżebrzu (przestrzeni międzyżebrowej) w linii pachowej przedniej lewej ✓

Odprowadzenie V5 EKG umieszczone jest w lewym piątym międzyżebrzu w linii pachowej przedniej. V4 leży w linii środkowo-obojczykowej lewej, V1 i V2 - przy mostku odpowiednio po stronie prawej i lewej.

Pytanie 23 — 8 sesji

Opadanie kącika ust i wystąpienie dysfagii u pacjentów z udarem mózgu następuję w wyniku uszkodzenia nerwu:

• A. V
• B. VII ✓
• C. VIII
• D. IV

Nerw twarzowy (VII) unerwia mięśnie mimiczne twarzy i uczestniczy w odruchu połykania. Uszkodzenie jąder lub włokien nerwu VII w przebiegu udaru powoduje opadanie kącika ust i dysfagię wynikającą z zaburzeń fazy ustnej i gardłowej połykania.

Pytanie 24 — 7 sesji

Objawami klinicznymi sugerującymi tamponadę serca, są między innymi następujące objawy:

• A. tachykardia, wzrost ciśnienia tętniczego krwi, duszność
• B. bradykardia, spadek ciśnienia tętniczego krwi, niepokój
• C. znaczne poszerzenie żył szyjnych, duszność, spadek ciśnienia tętniczego krwi ✓
• D. bradykardia, wzrost ciśnienia tętniczego krwi, poszerzenie żył szyjnych

Tamponada serca to ucisk płynu w worku osierdziowym na mięsień sercowy, upośledzający rozkurcz. Skutkuje spadkiem pojemności minutowej i ciśnienia tętniczego, poszerzeniem żył szyjnych wskutek wzrostu ciśnienia żylnego oraz dusznością z powodu niedotlenienia tkanek. Triada Becka (hipotonia, poszerzenie żył szyjnych, ciche tony serca) jest klasycznym obrazem klinicznym.

Pytanie 25 — 7 sesji

Teleangiektazje to objaw chorobowy występujący w przebiegu:

• A. chorób żołądka
• B. choroby refluksowej przełyku
• C. marskości wątroby ✓
• D. kamicy żółciowej

Teleangiektazje (pajączki naczyniowe) w marskości wątroby są wynikiem zaburzenia metabolizmu estrogenów przez uszkodzone hepatocyty. Wzrost poziomu estrogenów prowadzi do rozszerzenia naczyń skórnych i tworzenia charakterystycznych gwiaździstych naczyniaków (angiomata stellata) oraz teleangiektazji.

Pytanie 26 — 7 sesji

Istotnym postępowaniem profilaktycznym w chorobie Leśniowskiego-Crohna jest utrzymanie jak najdłuższych okresów remisji choroby, dlatego po opanowaniu aktywnej fazy choroby w edukacji chorego pielęgniarka powinna zwrócić szczególną uwagę na:

• A. bezwzględny zakaz palenia tytoniu ✓
• B. stosowanie diety bogatobiałkowej
• C. stosowanie diety ubogobiałkowej
• D. bezwzględny zakaz spożywania alkoholu

Palenie tytoniu jest udokumentowanym czynnikiem zaostrzającym chorobę Leśniowskiego-Crohna i skracającym okresy remisji. Substancje zawarte w dymie tytoniowym nasilają stan zapalny błony śluzowej jelita, zwiększają ryzyko powikłań i operacji. Zakaz palenia jest jedyną modyfikacją stylu życia o udokumentowanym wpływie na przebieg CD.

Pytanie 27 — 7 sesji

O stanie padaczkowym mówimy, gdy:

• A. po jednym napadzie chory nie odzyskuje świadomości i po kilku, kilkunastu minutach następuje kolejny napad ✓
• B. występowanie napadów częściowych połączone z wymiotami
• C. po jednym napadzie chory odzyskuje świadomość i po kilku, kilkunastu minutach następuje kolejny napad
• D. po jednym napadzie po kilku, kilkunastu minutach następuje kolejny napad

Stan padaczkowy definiuje się jako napad drgawkowy, po którym chory nie odzyskuje przytomności, a kolejny napad pojawia się po kilku-kilkunastu minutach. Brak powrotu świadomości między napadami jest kryterium odróżniającym go od zwykłych napadów seryjnych.

Pytanie 28 — 7 sesji

Wskaż jakie pozycje ciała nie utrudniają odpływu krwi żylnej z mózgu oraz nie powodują wzrostu ciśnienia śródczaszkowego:

• A. rotacja, zgięcie
• B. przeprost głowy
• C. pozycja Trendelenburga
• D. ułożenie z głowa uniesioną pod kątem 20-30 stopni ✓

Uniesienie głowy o 20-30 stopni ułatwia odpływ żylny z mózgu przez żyły szyjne bez utrudnienia dopływu tętniczego, co obniża ciśnienie śródczaszkowe. Rotacja, zgięcie, przeprost głowy oraz pozycja Trendelenburga zaburzają drenaż żylny i nasilają obrzęk mózgu.

Pytanie 29 — 7 sesji

U chorego z chorobą Parkinsona drżenie ma charakter:

• A. spoczynkowy ✓
• B. wysiłkowy
• C. nierytmiczny
• D. stereotypowy

W chorobie Parkinsona drżenie spoczynkowe (4-6 Hz) jest wynikiem utraty neuronów dopaminergicznych w istocie czarnej, co zaburza hamowanie obwodów motorycznych. Drżenie ustępuje podczas ruchu celowego i nasila się w spoczynku oraz przy emocjach.

Pytanie 30 — 7 sesji

Do badania jakości życia pacjenta w warunkach stacjonarnych zaleca się skalę:

• A. VAS
• B. Barthel
• C. ESAS ✓
• D. Zubroda

ESAS (Edmonton Symptom Assessment System) jest zalecanym narzędziem do wieloobjawowej oceny jakości życia w stacjonarnej opiece paliatywnej, obejmując ból, duszność, nudności, depresję i inne objawy. VAS i Barthel nie zastępują kompleksowej oceny symptomów.

Zobacz pozostałe pytania z uzasadnieniami — załóż darmowe konto →

7. Materiały — z czego się uczyć

Skuteczne przygotowanie stoi na dwóch nogach: uporządkowana teoria i praca na pytaniach.

Literatura, która najczęściej powraca w pytaniach. Przeanalizowaliśmy przypisy bibliograficzne dołączone do pytań z dotychczasowych sesji pielęgniarstwa internistycznego. Kilka pozycji odpowiada za zdecydowaną większość źródeł — i to od nich warto zacząć:

• Szczeklik A., Gajewski P. (red.) — Interna Szczeklika. Podręcznik chorób wewnętrznych (Medycyna Praktyczna) — zdecydowanie dominujące źródło w całej bazie pytań. To encyklopedia kliniczna, z której wywodzą się definicje, klasyfikacje i schematy postępowania obecne na egzaminie. Jeśli masz czas na jeden podręcznik — to właśnie ten.
• Dmoszyńska A. (red.) — Wielka Interna. Hematologia (Medical Tribune Polska) — drugie co do częstości źródło; hematologia ma na egzaminie znaczący udział (białaczki, niedokrwistości, przetoczenie krwi, powikłania chemioterapii).
• Puszczewicz M. (red.) — Wielka Interna. Reumatologia — seria Wielka Interna, analogicznie dla działu reumatologicznego (RZS, toczeń, zasady farmakoterapii biologicznej).
• Jaracz K., Kozubski W. (red.) — Pielęgniarstwo neurologiczne — pojawia się w kontekście powikłań neurologicznych chorób internistycznych (udar mózgu w przebiegu migotania przedsionków, encefalopatia w marskości, neuropatia cukrzycowa).
• Szewczyk A. — Pielęgniarstwo diabetologiczne — kompleksowe ujęcie opieki diabetologicznej, edukacji pacjenta i insulinoterapii; szczególnie ważne dla działu endokrynologiczno-diabetologicznego.
• Jurkowska G., Łagoda K. (red.) — Pielęgniarstwo internistyczne (PZWL) — podręcznik pielęgniarski integrujący wiedzę kliniczną z perspektywą procesu pielęgnowania; uzupełnia Interną Szczeklika od strony opieki.

Pojawiają się też akty prawne (ustawa o prawach pacjenta, ustawa o zawodach pielęgniarki i położnej) oraz pytania z zakresu komunikacji i etyki zawodowej — to pula łatwych do zebrania punktów, którą warto opanować bez dużego nakładu czasu.

Wniosek praktyczny: fundament to Interna Szczeklika — szczególnie rozdziały kardiologiczne, pulmonologiczne i gastroenterologiczne. Hematologię i reumatologię dorób z serii Wielka Interna, a perspektywę pielęgniarską — z Jurkowskiej i Łagody oraz Szewczyk. Te pozycje pokrywają ponad 80% źródeł pytań.

• Baza pytań. Sam podręcznik nie nauczy Cię formy egzaminu — tego, jak konstruowane są pytania i dystraktory. Dlatego od początku łącz teorię z rozwiązywaniem pytań z bazy PES dla pielęgniarstwa internistycznego, filtrując po dziale, którego akurat się uczysz.
• Wytyczne i standardy. Farmakoterapia i algorytmy postępowania w internie bywają aktualizowane — np. progi glikemii, algorytmy nadciśnienia, wskazania do antykoagulacji. Sprawdzaj bieżące rekomendacje towarzystw naukowych (PTK, PTD, PTN) tam, gdzie standardy mogły się zmienić w ostatnich latach.

Najskuteczniejszy rytm to pętla: przeczytaj dział → rozwiąż pytania z tego działu → wróć do błędów. Pytanie, na które odpowiedziałaś źle i zrozumiałaś dlaczego, jest warte więcej niż dziesięć przeczytanych stron.

8. Plan nauki na 8–12 tygodni

Poniższy plan zakłada pracę obok dyżurów — realny, nie idealny. Dostosuj proporcje do swoich luk.

Faza 1 (tygodnie 1–2): diagnoza i mapa luk. Rozwiąż jeden pełny zestaw pytań „na zimno”, zanim cokolwiek powtórzysz. Wynik nie ma znaczenia — chodzi o mapę słabych obszarów. Zapisz, które działy lecą poniżej progu (hematologia? nefrologia? farmakoterapia?) i to one dostają najwięcej czasu.

Faza 2 (tygodnie 3–9): systematyczna nauka działami. Pracuj blokami tematycznymi, nie „wszystkim naraz”. Jeden blok = teoria z podręcznika + pytania z tego samego działu + powrót do błędów. Sugerowana kolejność: najpierw filary o największej liczbie pytań (kardiologia, pulmonologia, diabetologia i farmakoterapia), potem obszary węższe (nefrologia z dializoterapią, hematologia, reumatologia, stany nagłe, edukacja pacjenta). Rób krótkie powtórki rozłożone w czasie — wracaj do działu po kilku dniach, nie dopiero przed egzaminem.

Faza 3 (tygodnie 10–12): symulacje. Przejdź na pełne zestawy 140 pytań w reżimie 140 minut, najlepiej o porze planowanego egzaminu. Minimum 3 pełne symulacje wytrenują wytrzymałość i tempo. Po każdej analizuj nie tylko co było źle, ale dlaczego — czy to luka wiedzy, czy błąd czytania pytania. Celuj w stabilne 75–80%, żeby mieć bufor ponad próg 60%.

Jeśli masz mniej niż 8 tygodni, skróć Fazę 2, ale nie rezygnuj z symulacji — to one najmocniej podnoszą wynik tuż przed egzaminem.

9. Najczęstsze błędy zdających — i jak ich uniknąć

Większość niepowodzeń na PES nie wynika z braku wiedzy, tylko z powtarzalnych pułapek. Oto te, które najczęściej kosztują punkty na egzaminie internistycznym:

• Nauka „wszystkiego po trochu” zamiast od luk. Bez diagnozy z Fazy 1 łatwo godzinami powtarzać to, co już się umie (np. kardiologię z codziennej pracy), a omijać słabe działy (np. hematologię czy nefrologię). Najpierw zmierz, potem ucz się celowo.
• Uczenie się teorii bez pytań. Interna Szczeklika to znakomity podręcznik, ale bez ćwiczenia na pytaniach egzaminacyjnych nie zobaczysz, jak konstruowane są dystraktory. Forma egzaminu zaskakuje tych, którzy uczyli się wyłącznie z tekstu.
• Zaniedbywanie farmakoterapii. Pytania o działania niepożądane leków, interakcje i zasady monitorowania terapii stanowią istotną część egzaminu. Farmakoterapia internistyczna to nie tylko lista nazw — liczy się mechanizm i implikacje dla opieki pielęgniarskiej.
• Powtarzanie nieaktualnych standardów. Algorytmy leczenia nadciśnienia, progi glikemii do rozpoznania cukrzycy, wskazania do antykoagulacji — te rzeczy bywają aktualizowane. Wersja „jak uczyli kilka lat temu” może być dziś błędną odpowiedzią.
• Pomijanie stanów nagłych. Zdające czasem traktują stany nagłe jako margines — tymczasem ostry zawał, udar, hipoglikemia i wstrząs wracają na egzaminie regularnie. Ćwicz je świadomie pod kątem priorytetów postępowania, nie tylko rozpoznania.
• Brak symulacji w reżimie czasowym. Wiedza bez wytrenowanego tempa załamuje się na sali. 140 pytań w 140 minut to też test koncentracji i wytrzymałości — szczególnie przy szerokości zakresu interny.
• Zostawianie pustych odpowiedzi. Skoro nie ma punktów ujemnych, każde pytanie bez zaznaczenia to dobrowolnie oddany punkt.

10. Strategia w dniu egzaminu

Dobrze rozegrany dzień egzaminu potrafi podnieść wynik o kilka punktów — bez żadnej dodatkowej wiedzy. Kilka zasad:

• Dwie tury. Pierwsze przejście: odpowiadaj na pytania, które znasz od ręki, a trudne oznaczaj i pomijaj. Druga tura: wracaj do oznaczonych z chłodną głową i większym zapasem czasu.
• Pilnuj tempa. Po około 70 minutach powinnaś być mniej więcej w połowie zestawu. Jeśli zostajesz w tyle, przyspiesz — lepiej przejść całość raz niż utknąć na kilkunastu pytaniach.
• Czytaj pytanie do końca. W internistycznych kazusach kluczowy bywa ostatni fragment opisu (wynik badania, parametr, czas od podania leku, objaw alarmowy). Zwroty „najpierw”, „w pierwszej kolejności”, „przeciwwskazane” zmieniają poprawną odpowiedź.
• Eliminuj, nie zgaduj na ślepo. Nawet gdy nie znasz odpowiedzi, odrzucenie dwóch ewidentnie błędnych opcji podnosi szansę z 25% do 50%.
• Nie zmieniaj odpowiedzi bez powodu. Pierwszy wybór poparty wiedzą jest zwykle trafniejszy niż poprawka „z nerwów”. Zmieniaj tylko, gdy znajdziesz konkretny argument.

11. Sprawdź się na prawdziwych pytaniach

Najszybszy sposób, by zobaczyć, gdzie naprawdę jesteś, to rozwiązać pytania z bazy egzaminów pielęgniarskich PESmaster — w formacie zbliżonym do PES. Potraktuj pierwsze podejście jako diagnozę z Fazy 1: zobaczysz swój wynik, rozkład błędów po działach i to, które obszary wymagają najwięcej pracy. A potem wracaj do bazy regularnie, ucząc się na własnych pomyłkach — bo to one najszybciej budują wynik.

Powodzenia na egzaminie — interna nagradza tych, którzy rozumieją, nie tylko pamiętają.

Jeśli chcesz uczyć się dalej, specjalizacja internistyczna — baza 1 152 pytań PES obejmuje wszystkie pytania z uzasadnieniami, naukę działami, powtórki oparte na Twoich błędach oraz blok ogólnozawodowy — w tej samej cenie, bez osobnego pakietu.

Kwartał kosztuje 99 zł. W tym planie działa gwarancja: jeśli nie zdasz, uczysz się dalej do kolejnej sesji bez dopłaty.

Załóż konto i sprawdź platformę przez dobę →